10. stenen uit de woestijn

De aarde bestond al wat langer en langzaam koelde hij een beetje af.
Er waren wat minder vulkanen. En ook wat minder vulkaanuitbarstingen.
Sommige vulkanen werkten helemaal niet meer, ze waren uitgedoofd.
Na verloop van tijd begonnen ze te slijten. Er vielen grote stukken af.
De grote rotsblokken werden stenen. En de stenen werden kleine stukjes grind.
Tot er uiteindelijk alleen maar zand overbleef.

Water en wind hielpen een handje mee. Ze brachten stenen en zand steeds verder weg van de vulkaan.
Er waren uitgestrekte gebieden waar bijna niets te zien was. Alleen zand en stenen.
Zulke gebieden heten woestijnen.
Sommige van die woestijnen waren heel erg warm en droog. De zon scheen er de hele dag.
Andere woestijnen waren juist ijskoud. Omdat het er de hele dag vroor.
De twee stenen hieronder komen uit zulke oude woestijnen.

De steen links is roodbruin. Ook van binnen is hij rood, met gele, ronde vlekjes. Niemand weet precies hoe die vlekjes er gekomen zijn. Maar met een beetje fantasie lijken die gele rondjes net kleine zonnetjes.
Ze herinneren je aan de zon die altijd op de woestijn scheen.

De steen rechts is grijsbruin. En geloof mij maar, er zitten geen zonnetjes in.
Maar hij heeft wel iets bijzonders.
Kijk eens naar de bovenkant, bij het pijltje.
Zie je daar dat ribbeltje op de steen? Hoe is die ribbel daar gekomen? Niet vanzelf!
De steen lag in een woestijn waar het ijskoud was. Er waren dikwijls zandstormen.
De koude wind blies zand tegen deze steen. En dat zand schuurde en schuurde, van alle kanten.
En toen kwam die ribbel op de steen.

Weet je trouwens waar ik deze steen gevonden heb? Niet ver hier vandaan, op de Veluwe. De Veluwe was heel, heel lang geleden een woestijn. Echt waar. Er lag overal zand. En het was toen vreselijk koud. Het was een IJstijd. Op de Veluwe ligt nog steeds zand. En je kunt er nog steeds stenen vinden met van die ribbels erop. Als je zo’ n steen oppakt en je voelt die ribbel, dan krijg je vanzelf rillingen op je rug.
Van de koude wind...